17-02-07

De soundtrack van je leven (deel 2)

(vervolg op deel 1) (eindelijk, inderdaad)
De 10 cd’s die een lintje krijgen in de categorie 'Bepalend'.

 

1/ dEUS - in a bar, under the sea

Ergens in het najaar van 2004 gekocht (20 november om precies te zijn). Aanleiding daarvoor was het horen van Fell of the floor, Man bij het samenstellen van een verjaardags-cd. Opeens klikte het wel tussen Marc en die gasten van 't stad. En Hoe! Evolutie, het bestaat (gelukkig).
Ik hou van zijn speelsheid en het feit dat het duizend kanten op gaat zonder dat je de weg verliest. Ik hou van de manier waarop ze soms met 3 door elkaar zingen. Ik hou van de percussie, en hoe verschillend die elke keer wel is. Ik hou van het feit dat ik niet onmiddellijk iets vind dat op vergelijkbaar is met Theme from turnpike. (Ik weet dat ze een sample gebruiken.) Ik hou van de uitdaging.

2/ Bright Eyes - I'm wide awake, it's morning

Op Allmusic.com geven ze deze cd 2 sterren.
(lange stilte)
Vijf zouden het er moeten zijn. Er zijn niet veel cd’s die in hun geheel op mijn pc belanden en daar ook blijven, maar dit is er dus één (A Grand don't … van The Streets en Achtung Baby van U2 zijn de andere).
Waaraan heeft hij dat te danken? Ik weet het niet, maar de verhalende teksten, het toegankelijk geluid en het geruststellend effect die de cd op me heeft zal er wel voor iets tussenzitten.

3/ Zita Swoon - Sunrise

Staat hier als vertegenwoordiger van de hele Zita Swoon-gebeuren. Had even goed de Moondog Jr-cd kunnen kiezen, of A song about a girls, maar Sunrise dus. Deze moet het laatste half jaar zowat mijn meest gespeelde cd zijn. Nochtans - alweer - geen liefde op het eerste gezicht. Het is een vreemd plaatje. Eigenlijk een Soundtrack, vol vreemde geluiden, soms stil, soms uitbundig, maar altijd verrassend. Ik hou de verrassingen.

4/ Spinvis – Dagen van gras, dagen van stro

Inspireert me op het vlak van tekstritmes, bevestigd mijn geloof in het feit dat er meer te halen is uit de Nederlandse taal, en doet dat met opvallend eenvoudige woorden.

5/ Keziah Jones - Blufunk is a fact!

Cactusfestival 2004. Zaterdag. Ik kwam eigenlijk voor Elvis Costello (die ook goed was), maar werd helemaal overtuigd door die gast met z'n deukhoed die hét zomergevoel strooide, en er een eigen woordenschat en ideologie op nahoudt.

6/ Howe Gelb – The listener

Leren kennen door collega Eddie die me een Giant Sand-cd liet horen. Die stem! Iedereen die ook maar aan onthaasten denkt zou deze cd moeten beluisteren. Alles vertraagt (tot het mijn 'bioritme' bereikt heeft).

7/ U2 – Achtung baby

Ik zou iets kunnen zeggen over hoe de val van de Berlijnse muur en het einde van de koude oorlog, over hoe asgrauwe ogen vervangen werden door smiley's, over die acht die een negen werd… maar eigenlijk is dit gewoon een heel sterke plaat.

8/ Admiral Freebee - Admiral Freebee

Heeft me ertoe aangezet opnieuw te leren rijden (ik had mijn rijbewijs al). En dat is als een prestatie te bestempelen.

9/ Galliano – Live at the liquid room (tokyo)

Een zaligheid en een ergernis. In 1999 gekocht toen Oor's popencyclopedie me nieuwsgierig had gemaakt. Zaligheid omdat hij zo goed is. Ergernis omdat de groep daarna in rook opgegaan lijkt te zijn.

10/ Lou Reed – Perfect Night Live in London

Studentsentiment. Ik heb het verhaal hier al eens gedaan. Wie het wil lezen kan het (gemakkelijker) vinden door onderaan dit bericht op Lou Reed te klikken.

03-02-07

It's work

(snelleestip: wie niet geïnteresseerd is in economie of actualiteit kan de eerste 2 alinea’s overslaan)
In de Metro van 31 januari 2007 gaat het over een voorstel van UNIZO tot het soepeler maken van de arbeidsmarkt. Concreet zou dat willen zeggen dat de opzegtermijnen korter worden en de ontslagvergoedingen lager terwijl (de bedrijven) meer sociale bijdragen betalen (om de bijkomende dop te betalen?). Als ik het goed lees willen ze vooral af van de hoge ontslagvergoedingen (en de nu al hoge sociale bijdragen), zoals bij VW-Vorst.

Dat Volkswagen Vorst, dat volgens dezelfde gazet een draaischijffabriek worden. Het is natuurlijk een mooi woord, draaischijffabriek, maar wat zouden ze er precies mee bedoelen? Persoonlijk denk ik dat daar een centraal verdeelpunt mee bedoeld wordt. Een veredeld magazijn waar een aantal halffabrikaten wordt geproduceerd.
Tegelijk werd echter ook aangekondigd dat de fabriek ook een (extra) Audi-model mocht produceren. Waarschijnlijk zal die draaischijffunctie dan slechts slaan op een onderdeel of bepaalde afdeling van de fabriek. In elk geval kan dergelijke constructie volgens mij - al dan niet tijdelijk - voor een flexibiliteit in de werking van de verschillende vestigingen zorgen.
Is dat een goeie zaak? Als het de bedoeling is zoveel mogelijk mensen aan het werk te houden lijk me dat inderdaad een goede oplossing.
It’s work

Als je het bovenstaande leest zou een mens bijna gaan denken dat hij niet meer mag klagen van zijn eigen werk. Jammer, want ik heb eigenlijk wel eens goesting om dat te doen.
Het is niet zo dat ik tegen mijn zin naar het werk ga, maar om van arbeidsvreugde te spreken schort er toch wel net iets teveel aan de sfeer op 'de vloer' en de inhoud van mijn werk. Mocht de sfeer goed zitten kan ik met dat tweede nog wel leven, maar nu dat niet zo is mag het werk ter compensatie wel iets (lees: heel wat) uitdagender zijn.
Aangezien het ‘het huis’ die uitdaging blijkbaar niet kan/wil invullen mag wie dat wil de komende weken meeduimen voor een goed verloop van de 2de (en laatste) selectieronde voor een job die het 'al wat ik wil' wél in zich heeft. Voor de eerste ronde kwamen 9 kandidaten opdagen, ik ben (met u) benieuwd hoeveel er daar van overblijven.

(titel geleend uit Work van Lou Reed en John Cale, terug te vinden op Songs for Drella)