17-02-07

De soundtrack van je leven (deel 2)

(vervolg op deel 1) (eindelijk, inderdaad)
De 10 cd’s die een lintje krijgen in de categorie 'Bepalend'.

 

1/ dEUS - in a bar, under the sea

Ergens in het najaar van 2004 gekocht (20 november om precies te zijn). Aanleiding daarvoor was het horen van Fell of the floor, Man bij het samenstellen van een verjaardags-cd. Opeens klikte het wel tussen Marc en die gasten van 't stad. En Hoe! Evolutie, het bestaat (gelukkig).
Ik hou van zijn speelsheid en het feit dat het duizend kanten op gaat zonder dat je de weg verliest. Ik hou van de manier waarop ze soms met 3 door elkaar zingen. Ik hou van de percussie, en hoe verschillend die elke keer wel is. Ik hou van het feit dat ik niet onmiddellijk iets vind dat op vergelijkbaar is met Theme from turnpike. (Ik weet dat ze een sample gebruiken.) Ik hou van de uitdaging.

2/ Bright Eyes - I'm wide awake, it's morning

Op Allmusic.com geven ze deze cd 2 sterren.
(lange stilte)
Vijf zouden het er moeten zijn. Er zijn niet veel cd’s die in hun geheel op mijn pc belanden en daar ook blijven, maar dit is er dus één (A Grand don't … van The Streets en Achtung Baby van U2 zijn de andere).
Waaraan heeft hij dat te danken? Ik weet het niet, maar de verhalende teksten, het toegankelijk geluid en het geruststellend effect die de cd op me heeft zal er wel voor iets tussenzitten.

3/ Zita Swoon - Sunrise

Staat hier als vertegenwoordiger van de hele Zita Swoon-gebeuren. Had even goed de Moondog Jr-cd kunnen kiezen, of A song about a girls, maar Sunrise dus. Deze moet het laatste half jaar zowat mijn meest gespeelde cd zijn. Nochtans - alweer - geen liefde op het eerste gezicht. Het is een vreemd plaatje. Eigenlijk een Soundtrack, vol vreemde geluiden, soms stil, soms uitbundig, maar altijd verrassend. Ik hou de verrassingen.

4/ Spinvis – Dagen van gras, dagen van stro

Inspireert me op het vlak van tekstritmes, bevestigd mijn geloof in het feit dat er meer te halen is uit de Nederlandse taal, en doet dat met opvallend eenvoudige woorden.

5/ Keziah Jones - Blufunk is a fact!

Cactusfestival 2004. Zaterdag. Ik kwam eigenlijk voor Elvis Costello (die ook goed was), maar werd helemaal overtuigd door die gast met z'n deukhoed die hét zomergevoel strooide, en er een eigen woordenschat en ideologie op nahoudt.

6/ Howe Gelb – The listener

Leren kennen door collega Eddie die me een Giant Sand-cd liet horen. Die stem! Iedereen die ook maar aan onthaasten denkt zou deze cd moeten beluisteren. Alles vertraagt (tot het mijn 'bioritme' bereikt heeft).

7/ U2 – Achtung baby

Ik zou iets kunnen zeggen over hoe de val van de Berlijnse muur en het einde van de koude oorlog, over hoe asgrauwe ogen vervangen werden door smiley's, over die acht die een negen werd… maar eigenlijk is dit gewoon een heel sterke plaat.

8/ Admiral Freebee - Admiral Freebee

Heeft me ertoe aangezet opnieuw te leren rijden (ik had mijn rijbewijs al). En dat is als een prestatie te bestempelen.

9/ Galliano – Live at the liquid room (tokyo)

Een zaligheid en een ergernis. In 1999 gekocht toen Oor's popencyclopedie me nieuwsgierig had gemaakt. Zaligheid omdat hij zo goed is. Ergernis omdat de groep daarna in rook opgegaan lijkt te zijn.

10/ Lou Reed – Perfect Night Live in London

Studentsentiment. Ik heb het verhaal hier al eens gedaan. Wie het wil lezen kan het (gemakkelijker) vinden door onderaan dit bericht op Lou Reed te klikken.

28-03-06

I am among ya, on cucamonga

Interview met Howe Gelb in Cucamonga, Radio 1
> Radiolink <
 

+ in de Humo van deze week staat ook een interview met de man (ergens achterin).

15:32 Gepost door marc in Muziek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: howe gelb, cucamonga, radio 1 |  Facebook |

23-03-06

Howe Gelb - 'sno angel like you

Het nieuwe Howe Gelb-album is te beluisteren op de [ www.3voor12.nl ] luisterpaal. Voor de gelegenheid wordt de man (gelukkig heel bescheiden) ondersteund door een (gospel)koor.

Mijn favoriete nummers:
Paradise Here Abouts
Love Knows (no borders)
The Voice Within
Nail The Sky
Neon Filler
Chore of Enchantment

12:01 Gepost door marc in Muziek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: howe gelb |  Facebook |

09-11-05

Mô How Zeg (Howe Gelb in Mechelen)

Howe Gelb was/is fantastisch en inventief, en alle 50 (maximum) aanwezigen weten/wisten het.

 

Ik had de indruk dat hij er evenveel plezier aan beleefde als wij. Ook bijgeleerd dat wanneer ge een mondharmonicahouder (zo’n ijzeren rekske) op de snaren van een vleugelpiano (was af en toe een tokkelinstrument) legt ge een geweldig effect krijgt.

Super optreden dus, maar is ook te laat gestart, wat samen met het laatste treinsyndroom tot gevolg had dat het voor mij véél te kort was. De zee ligt veel te ver van Mechelen.

 

De mens die schuin voor mij zat nam het concert met een minidiskrecorder op. Mocht iemand het tegenkomen, laat iets weten.



21:15 Gepost door marc in Muziek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: howe gelb, mechelen |  Facebook |

06-11-05

Are you a native?

I’m an alternative

 

Bij de spoorwegen hebben ze het altijd geweten, Mechelen moet altijd bereikbaar zijn. En dat is maar goed ook want morgen (07 november) staat Howe Gelb (uit Tucson -Arizona- & Denemarken) daar in het plaatselijke cultureel centrum.

 

Mr. Sandman is bekend van Giant Sand, maar solo (naar mijn goesting) nog beter. De man heeft zongedroogde humor en een stem waarmee hij een woordenboek aangenaam kan doen klinken. Maar dat niet zal doen... of net wel.

 

Lijst der bestemmingen:

www.nmbs.be

www.ccmechelen.be

www.giantsand.com

www.trilljockey.com

 

That’s my country / This is my zone / Arizona, amp and alternator


20:01 Gepost door marc in Muziek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: howe gelb |  Facebook |

20-09-05

Leffinge(k)leuren (slotdag)

Speciaal voor de slotdag van Leffingeleuren trekt de nazomer zich op gang. Nog even is de zon een zee als z’n licht door bladgroen in beweging komt. Nog even geurt vertrapt stro naar braadworst en ajuinen (juni’s). Nog even is Ray Ban een keuze.

 

Opener DeLaVega schijnt goed, op Pukkelpop vulden ze zonder de vingers in de neus te moeten steken in geen tijd de Wablieft-tent. Er valt dus kwaliteit te verwachten en veel tijd hebben ze niet nodig om me te overtuigen. Een groep genoemd naar Zorro met een zangeres (liesbeth?) die in haar stem de weidsheid van het uitzicht voor haar Californische haciënda (fermette?) legt. Bij voorkeur mee te maken op zomerse dagen of in een aircoloos zaaltje op een dinsdagavond in november.

 

Het leek wel of electropop en sexjunkie Stijn net uit een maand eenzame opsluiting kwam (na een optreden opgesloten in een parochiezaaltje waar enkel buitenactiviteiten op de kalender staan?). De mens had alleszins heel wat te vertellen en vergat de er een publiek was die muziek wilde horen. POMM? Ik dacht het niet en ook…

 

De leden van het Kaizers Orchestra hadden wat frustraties uit te werken, en deden dat met stijl op vaten, orgel-met-sfeerlicht, contrabas en gi-gi-gitaren. De clevere Noren hadden door dat electrabel niet aan hen zou factureren en morsten energie op een heerlijke pré-Katrinawijze. Het beuken en rammen had resultaat want Leffinge brak helemaal open. Alle duimen op!

 

Arno ‘I am fucking popstar’ Hintjens speelde een thuismatch en dat was te merken. Hij hoefde zich niet eens erg in te spannen om de opgewarmde tent mee te krijgen. Als niet kenner onthoud ik vooral dat lekker 1982-gitaartje dat ergens halverwege de set voorbij kwam, ‘Les yeux de ma mère’ en natuurlijk het afsluitende bompakket ‘Oh la la la’, ‘Putain Putain’-met europees volkslied intermezzo en ‘Les filles du bord de mer’.

 

Zita Swoon aan het werk zien is altijd een feestje. Percussie! Zangeressen! Enthousiasme! De albumversies van hun songs worden gelaten waar ze staan waardoor – oh uitdaging – je er met je hoofd moet bij zijn om te horen welke song ze spelen. Dat is vooral werk van op hun recentste – a song about a girls – aangevuld met de klassiekers ‘Ice Guitars’, ‘Song for a dead singer’, ‘My bond with…’, ’Hot hotter hottest’ … en minder gekende nummers als ‘Circumstances’ die live het  Varakter krijgen dat ze op de plaat missen.

 

De gevolgen?

Maandag richting bilbo om…

‘Maestro’ (de nieuwe) en ‘Evig Pint’ (de vorige) van Kaizers Orchestra

en in een zelfde beweging kwamen ook…

‘Strategies Against Architecture III’ van Einstürzende Neubauten

en ‘Arizona AMP And Alternator’ van Howe Gelb (naast Giant Sand in één van zijn 1000 nevenprojecten) met daarop bezoekers als o.a. M.Ward en John Parish. Die laatste speelt trouwens net als Stef Kamil Carlens ook mee in het ‘Songs with other strangers’-project waar dit najaar nog iets van uitkomt en waarmee we nog eens met Zita Swoon kunnen afsluiten. Woehoe!



16-08-05

Gentse Feesten, kruidentuin

In den beginne was er Giant Sand. Zijne zomerse laat maar waaien-heid, Howe Gelb, liet voor een beperkt opgekomen publiek zien wat Chic mistte (en in het verlengde daarvan iedereen die daar aan het Polé Polé-podium over de koppen liep).

… en ik zag dat het goed was.

 

Op de bijna laatste dag ook Le peuple de l’herbe gaan bezien. De indrukwekkende menselijke beatbox van het gezelschap herinner ik mij nog. Maar de rest is verloren gegaan in de kruidige nevelen die het Boomtown-plein ingenomen hadden.