07-01-07

On the Road: Brugge-Zeebrugge

Er is een rode pull-man, die loopt alsof hij zijn hond uitlaat. Hij wordt nagekeken door een vrouw die een arm lijkt te missen. Op de achtergrond gaat een meisje op in de muur, een muur waar dichter bij mij ook een student op afloopt. Hij kijkt voor zich uit en lijkt vastbesloten. Net als een jonge vrouw - met helder wit topje - die met gebalde vuist op een Wilfried Martens-achtige afloopt. Een rugzaktoerist kijkt even opzij, en vrouwen uit het oosten lezen een kaart.
Tussen hen in loopt een buschauffeur.
De bus mist een bocht en ramt een wegwijzer. Dat restaurant was altijd al moeilijk te vinden. Ze hebben er kaas van eigen koeien, en radijzen uit een bloembak. Ik kwam er wel eens met mijn vorige vrouw. Iemand stapt uit waar niemand lijkt te wonen. Ze stampt ziedend in het rond. De plassen springen op. Hoog. Zo mooi. Vluchtig en dronkenmakend (woede wordt niet naar waarde geschat).
Het station lijkt verplaatst, neen, de stad uit voor het weekend. Waarom lijk ik dat elke keer te vergeten? Ben ik verstrooid of gewoon nonchalant, of dwaalden de Mountains of Madness nog door mijn hoofd?
Thuis speelt een film, en Eddie M speelt Axel F, net als Harold.