19-12-06

Concertverslag: Tom Pintens @ Café Video, Gent

13-12-2006

 

Volgens Tom was dit hun 5de try-out met het Nederlandstalige repertoire (je kon hen onder andere al zien in het voorprogramma van Billie King). De enige vraag waarmee ik naar gent was afgezakt was of Tom wel goed zou klinken in het Nederlands. Maar al te vaak - en onlangs nog bewezen op de Raymond & zijn Jonge Helden-cd - klinken artiesten die je kent van hun Engelstalige werk zielloos in het Nederlands. Dat ze in een andere  taal anders klinken is normaal, maar vaak verliezen ze ook hun taalgevoel. In Tom’s geval waren het echter zorgen om niks, het klonk ‘vree wel’. Zijn stem is een beetje te vergelijken met Tom Barman in het recente ‘de doorgedachte’ (op de Nacht-cd van Henny Vrienten), maar dan zonder het lichte Nederlandse accent.

Rekening houdende met de afmetingen van het café was de opkomst massaal te noemen. Jammer was wel dat door die drukte niet iedereen iets van het optreden kon zien en dan maar aan het praten sloeg.

Titels van nummers heb ik niet onthouden, met uitzondering van Nieuwe Tarzan, maar dat werd dan ook 2 x gespeeld (in het boterhammenverslag lees je die wel). Wel wist Tom nog mee te geven dat we de cd mochten verwachten in februari of maart. De snoeper zal Zita Swoon net voor willen zijn ;-), of daarna gewoon geen tijd meer hebben.

Het was trouwens de eerste keer dat ik in het café Video kwam, en het zal niet de laatste keer zijn. Aangename sfeer en de voorgeschotelde pils was lekker. Dat laatste komt naar mijn smaak niet veel voor, weet echter niet meer welk bier het was, tja.

kliktip: Tom op Myspace

20:32 Gepost door marc in Muziek | Permalink | Commentaren (3) | Tags: cafe video, gent, tom pintens |  Facebook |

08-12-06

Gent, Maria Hendrikaplein

Het gebouw had een naam, en ook wel iets koninklijks, maar ik dacht aan een hond. Zijn kleur was vervaagd in het roet van de jaren, maar hij stond er nog trots, naast - vers en onkundig - schreeuwend beton. En straks word ik 50, en hij er wel 100, en worden zijn buren steeds jonger en jonger.
Een gast stond te blaffen, zo luid en uitbundig. Voor iedereen en alles, maar vooral voor zichzelf. Zijn kop in z’n kap. Was het uit schaamte, of zag hij iets anders dan bussen en auto’s en mensen die renden terwijl ze toch wisten dat het te laat was?
De trein was al verder, en de bus liet ons wachten. Gelukkig geen regen, ik had geen zin in een koffie. Speculoos dan weer wel, en yoghurt met noten, of misschien wel rozijnen, maar niet van die bleke. Het was weer om te waaien, en te leunen op de wind.
Een vrouw sprak me aan. Ze kwam uit een boek. Ik wilde ze kwijt, maar ze dramde maar door. Negeren, dat hielp niet, en gelukkig was daar, haar rotverwend kind, om aandacht te eisen.
Er kwam een auto het plein opgereden. Hij leek iets te zoeken. Nee-neen, geen lama, het is een vulkaan. Hij wijst je de weg, maar haast zich verloren.