20-09-05

Leffinge(k)leuren (slotdag)

Speciaal voor de slotdag van Leffingeleuren trekt de nazomer zich op gang. Nog even is de zon een zee als z’n licht door bladgroen in beweging komt. Nog even geurt vertrapt stro naar braadworst en ajuinen (juni’s). Nog even is Ray Ban een keuze.

 

Opener DeLaVega schijnt goed, op Pukkelpop vulden ze zonder de vingers in de neus te moeten steken in geen tijd de Wablieft-tent. Er valt dus kwaliteit te verwachten en veel tijd hebben ze niet nodig om me te overtuigen. Een groep genoemd naar Zorro met een zangeres (liesbeth?) die in haar stem de weidsheid van het uitzicht voor haar Californische haciënda (fermette?) legt. Bij voorkeur mee te maken op zomerse dagen of in een aircoloos zaaltje op een dinsdagavond in november.

 

Het leek wel of electropop en sexjunkie Stijn net uit een maand eenzame opsluiting kwam (na een optreden opgesloten in een parochiezaaltje waar enkel buitenactiviteiten op de kalender staan?). De mens had alleszins heel wat te vertellen en vergat de er een publiek was die muziek wilde horen. POMM? Ik dacht het niet en ook…

 

De leden van het Kaizers Orchestra hadden wat frustraties uit te werken, en deden dat met stijl op vaten, orgel-met-sfeerlicht, contrabas en gi-gi-gitaren. De clevere Noren hadden door dat electrabel niet aan hen zou factureren en morsten energie op een heerlijke pré-Katrinawijze. Het beuken en rammen had resultaat want Leffinge brak helemaal open. Alle duimen op!

 

Arno ‘I am fucking popstar’ Hintjens speelde een thuismatch en dat was te merken. Hij hoefde zich niet eens erg in te spannen om de opgewarmde tent mee te krijgen. Als niet kenner onthoud ik vooral dat lekker 1982-gitaartje dat ergens halverwege de set voorbij kwam, ‘Les yeux de ma mère’ en natuurlijk het afsluitende bompakket ‘Oh la la la’, ‘Putain Putain’-met europees volkslied intermezzo en ‘Les filles du bord de mer’.

 

Zita Swoon aan het werk zien is altijd een feestje. Percussie! Zangeressen! Enthousiasme! De albumversies van hun songs worden gelaten waar ze staan waardoor – oh uitdaging – je er met je hoofd moet bij zijn om te horen welke song ze spelen. Dat is vooral werk van op hun recentste – a song about a girls – aangevuld met de klassiekers ‘Ice Guitars’, ‘Song for a dead singer’, ‘My bond with…’, ’Hot hotter hottest’ … en minder gekende nummers als ‘Circumstances’ die live het  Varakter krijgen dat ze op de plaat missen.

 

De gevolgen?

Maandag richting bilbo om…

‘Maestro’ (de nieuwe) en ‘Evig Pint’ (de vorige) van Kaizers Orchestra

en in een zelfde beweging kwamen ook…

‘Strategies Against Architecture III’ van Einstürzende Neubauten

en ‘Arizona AMP And Alternator’ van Howe Gelb (naast Giant Sand in één van zijn 1000 nevenprojecten) met daarop bezoekers als o.a. M.Ward en John Parish. Die laatste speelt trouwens net als Stef Kamil Carlens ook mee in het ‘Songs with other strangers’-project waar dit najaar nog iets van uitkomt en waarmee we nog eens met Zita Swoon kunnen afsluiten. Woehoe!