21-01-07

Cultuurgronden

En we zijn terug, terug na enige tijd blog-afwezigheid. Tijd om de theoretische cultuurgronden met varkenssausje uit Wingene in te wisselen voor de zingende, vechtende, huilende, biddende, lachende, werkende cultuurgronden. Gronden vol smeer. Oorsmeer en vegen verf, en bewegende prentjes en speek als statement. In Je Gezicht.

Daarnet ging het in een dessertje van De zevende dag over de Brusselmans-verfilming Ex-drummer. De film kan blijkbaar tellen als bewegend prentje met speek. De getoonde fragmenten waren goor en rauw en likten aan het scherm van Komt mij zien, komt mij zien. Er zit muziek in de film met Millionaire en Flip Kowlier en Arno. En neig, neig, neèg, nèè ge moet niet peinzen dat we er mee gaan lachen, maar dat koddig taaltje uit het land van strand (mét zand) en dijk (mét crème) en polder (met klei) is er de voertaal in (dat dacht ik toch). Over een week of twee komt hij uit en dan zal hij gezien worden en/of zijn. Serieus.

01-11-06

Uierhoofd

Na de Coca Cola-sjaal, de Mercedes Nearly new car-wanten, en de appelsientje zondagmorgensokken, is de staat sinds afgelopen weekend een (dé) milka uiermuts rijker.
Een mens zou er zijn eigen hersenen van gaan melken, zo goed zit 'm. Misschien is dat ondertussen iets te vaak gebeurd (neen, ik ben er niet mee op straat gekomen, de huisgenoten volstonden). Je kon me deze namiddag "Camenbert" horen scanderen op een manier waarop een mens normaal enkel schreewt als de rode duivels een kwartfinale op de mondial halen (neen, ik weet ook niet wat die twee met elkaar te maken kunnen hebben), en (om verder te gaan) ging daarnet helemaal loos op Arno's 'Je veux nager' en de tweede helft van dEUS' 'Instant street'. Dat laatste overkomt me wel meer. Vorige week zelfs nog in het station van Brugge. Nog nooit zo ritmisch de trap naar het perron genomen. Toen er iets later iemand bij me kwam zitten nanana'de het ritme nog (hoorbaar) na bij het uitwisselen van de hey-hallo's. "Kalf" moet die gedacht hebben. Wat met die muts toch al iet of wat in de buurt komt. ;-)

20-09-05

Leffinge(k)leuren (slotdag)

Speciaal voor de slotdag van Leffingeleuren trekt de nazomer zich op gang. Nog even is de zon een zee als z’n licht door bladgroen in beweging komt. Nog even geurt vertrapt stro naar braadworst en ajuinen (juni’s). Nog even is Ray Ban een keuze.

 

Opener DeLaVega schijnt goed, op Pukkelpop vulden ze zonder de vingers in de neus te moeten steken in geen tijd de Wablieft-tent. Er valt dus kwaliteit te verwachten en veel tijd hebben ze niet nodig om me te overtuigen. Een groep genoemd naar Zorro met een zangeres (liesbeth?) die in haar stem de weidsheid van het uitzicht voor haar Californische haciënda (fermette?) legt. Bij voorkeur mee te maken op zomerse dagen of in een aircoloos zaaltje op een dinsdagavond in november.

 

Het leek wel of electropop en sexjunkie Stijn net uit een maand eenzame opsluiting kwam (na een optreden opgesloten in een parochiezaaltje waar enkel buitenactiviteiten op de kalender staan?). De mens had alleszins heel wat te vertellen en vergat de er een publiek was die muziek wilde horen. POMM? Ik dacht het niet en ook…

 

De leden van het Kaizers Orchestra hadden wat frustraties uit te werken, en deden dat met stijl op vaten, orgel-met-sfeerlicht, contrabas en gi-gi-gitaren. De clevere Noren hadden door dat electrabel niet aan hen zou factureren en morsten energie op een heerlijke pré-Katrinawijze. Het beuken en rammen had resultaat want Leffinge brak helemaal open. Alle duimen op!

 

Arno ‘I am fucking popstar’ Hintjens speelde een thuismatch en dat was te merken. Hij hoefde zich niet eens erg in te spannen om de opgewarmde tent mee te krijgen. Als niet kenner onthoud ik vooral dat lekker 1982-gitaartje dat ergens halverwege de set voorbij kwam, ‘Les yeux de ma mère’ en natuurlijk het afsluitende bompakket ‘Oh la la la’, ‘Putain Putain’-met europees volkslied intermezzo en ‘Les filles du bord de mer’.

 

Zita Swoon aan het werk zien is altijd een feestje. Percussie! Zangeressen! Enthousiasme! De albumversies van hun songs worden gelaten waar ze staan waardoor – oh uitdaging – je er met je hoofd moet bij zijn om te horen welke song ze spelen. Dat is vooral werk van op hun recentste – a song about a girls – aangevuld met de klassiekers ‘Ice Guitars’, ‘Song for a dead singer’, ‘My bond with…’, ’Hot hotter hottest’ … en minder gekende nummers als ‘Circumstances’ die live het  Varakter krijgen dat ze op de plaat missen.

 

De gevolgen?

Maandag richting bilbo om…

‘Maestro’ (de nieuwe) en ‘Evig Pint’ (de vorige) van Kaizers Orchestra

en in een zelfde beweging kwamen ook…

‘Strategies Against Architecture III’ van Einstürzende Neubauten

en ‘Arizona AMP And Alternator’ van Howe Gelb (naast Giant Sand in één van zijn 1000 nevenprojecten) met daarop bezoekers als o.a. M.Ward en John Parish. Die laatste speelt trouwens net als Stef Kamil Carlens ook mee in het ‘Songs with other strangers’-project waar dit najaar nog iets van uitkomt en waarmee we nog eens met Zita Swoon kunnen afsluiten. Woehoe!