donderdag 21 juni 2007 – 09u30 (plaatselijke tijd)

Het schip ging voor anker bij de verzande monding van een waterloop die ooit van levensbelang was voor de achterliggende gebieden. De kano's werden klaargemaakt om zo ver mogelijk het land in te trekken, het gedrag van de lokale bevolking te observeren en hun gebruiken neer te schrijven.

De Gerards-missie werd later door procesfanatici als "uniek in zijn soort" omschreven. Gelukkig zag niet iedereen het op die manier. Daar is de 2-jaarlijkse humorprijs die TeleAtlas ons voor deze uitspatting gaf het bewijs van. Het is een trofee die ieder van ons als het hoogst haalbare beschouwt... wel, naast het naspelen van een metalica-concert op het laadvlak van een vrachtwagen op de Parijse Périphérique, natuurlijk (en daarbij de file der files creërend).

De expeditie begon met tegenslag. Niet alleen was het water te ondiep om er met de zwaar beladen kano’s doorheen te peddelen (achter ons aan trekken ging nog net), de doorgang naar het binnenland bleek uiteindelijk ook afgesloten (dijk en betafence). Gelukkig hadden we onze wapens (kniptang) bij, waardoor een uitbraak over land in de richting van een kanaal dat niet op onze kaart stond mogelijk was. (opmerking voor een volgende operatie: wieltjes onder kano's monteren, en reflexspray voorzien).

De eerste contacten met de bevolking waren we nog wat onwennig, maar naarmate de dag vorderde waren we niet meer de Limburgse rijkeluizoontjes met een aaneenrijging van desastreuze examens achter de rug. Neen, toen waren we reeds 16^de eeuwse Maya’s die aan de hand van originele kaarten op zoek waren naar vaste grond om van daaruit de Spanjaarden een koekje van eigen deeg te geven. (Noot: De historici onder jullie weten natuurlijk dat uiteindelijk niet voor deze streek gekozen werd, en dat de strijd vanuit Baskenland nog steeds verder gaat.)

Niet iedereen bleek onze klederdracht van op de oever te herkennen (bijziendheid komt steeds vaker voor). "Vroeg Carnaval" werden we genoemd. We begrijpen dat benamingen wel eens van streek tot streek willen verschillen, en Joris had een nonkel die Robert heette maar Steve genoemd werd. Wat we niet begrepen was de cirkelvormige beweging die sommigen rond hun oor maakten, maar we zwaaiden toch vriendelijk terug en gooiden VN-voedselpakketten die in Antwerpen 'van de boot gevallen waren' en we via pater Dirk hadden gekregen, "voor de missie".

We wisten dat het zeer waarschijnlijk was dat het landschap sinds de druk van de kaart grote wijzigingen ondergaan zou hebben. Dat steden kilometers verder uit elkaar verplaatst zouden zijn hadden we echter niet ingecalculeerd, dhr. Gerards had ons 'bij ons pietje'. De eerste etappe, die een opwarmertje had moeten zijn nam uiteindelijk een hele dag in beslag. We sloegen op een boogscheut van de eerste stad op onze route de tenten op.

's Morgens (11u is technisch gezien nog steeds 's morgens) stuurden we de kano's door de vestingsgracht naar de westelijke kant van de stad om van daaruit België binnen te varen.

Van hieruit zouden we nog slechts 2 obstakels op onze weg tegenkomen. De eerste was de moesson waar we over de middag doorheen moesten. 't was een Duitse moesson, die is mooier, maar even nat. Het duurde een eeuwigheid voor ik de kap uit de kraag van m’n k-way kreeg, en hozen met een wegwerpboodschappenzakje is ook niet aangeraden. Toen we eindelijk een brug voor ons zagen opdoemen bleek... dat geen brug maar de dijk van een kruisend kanaal. Even dachten we er aan het landschap historisch te corrigeren, maar na de ontmoeting met een betonnen keermuur en 2 gebroken spades besloten we van de doorsteek een oversteek te maken, tekenden het kanaal bij op onze kaart en lieten de foutenlast van tekenaar Gerards aangroeien. Niettemin, wie kanaalkruispunten uitvond mag zich eens 'komen voorstellen', samen met degene die op het lumineuze idee kwam om boodschappenzakjes van gaatjes te voorzien. En er moeten echt wel wielen onder die kano's.

Bij de volgende stad die we voorbij peddelden werden effectief stadswallen historisch heraangelegd, maar voor onze kaart was dat nog de toekomst, de man 'die iets zoekt in zijn binnenzak' hangt ergens tussen toen en nu. De belangrijkste vaststelling was echter dat de zon doorbrak, eerst dampend, dan in alle hevigheid. Een verbrand bovenlijf was een zekerheid, dus brachten we de strijdstrepen met kleefband aan. Het was een unieke gelegenheid om nog eens voor de negatief-versie te gaan.

Het rood was net uit zijn ontkenningsfase toen we dé toren van ons einddoel recht voor ons uit zagen. Een uur later stapten we triomfantelijk door 'de stadpoort die er niet meer is'. Vlug (en schreeuwend) werd het kleefband verwijderd. Op naar het stadhuis... hier klopte de kaart tenminste... maar de blauwbloezen ook, en later de withemden.

+ dé kaart

Als bussen konden spreken, zou evolutie hen daar dan een mond voor gegeven hebben of gebruikten ze het intercomkanaal? En horen, horen zou er dan ook wel bij zijn, veronderstel ik, en een zo'n poddinkske dat alles aan elkaar breint. Zouden ze de stemmen in hun buik dan als hun inner-voice beschouwen, en zouden ze dan even snel van mening veranderen als van reizigers? Was er dan iets als velgennijd, was motortuning illegaal, en had je dan stadsbuspsychiaters, of geloofde iedereen in pendelaars? Of zorgde een aanhoudende uitlaatgashighheid voor een comfortably numb-heid en dromen over vleugeldeuren, stelplaatstango’s en transcontinentale ritten als Einstürzende Neubauten tourbus over girovers Italiaans asfalt?

En treinen... zouden die vertragingen…?

Luister: Einstürzende Neubauten – Perpetuum Mobile

kom kom

laat me je dragen
neen, wees maar niet bang
ik laat je niet vallen.

straks ga ik je wassen
met schuim en met spons
maar eerst kotsen we samen
wat rest uit je kom

(of hoe afruimen en afwassen inspirerend kan werken)

En dan eet je op een zondagmorgen eens boterhammen met rozijnen. En dan springen die rozijnen zomaar in je gezicht, als een grote bende Griekse jeugdpuistjes. En dan kust je vriend, vriendin of man of vrouw je goedemorgen, en zegt die "Oh, wat kussen jouw duizend monden heerlijk. Om op te eten, zo heerlijk." En dan zeg jij "mmm, doe maar." En dan doet die dat. En dan begint die te schreeuwen, maar niet van vreugde of huppelhartjes, neen. Dan roept die van pijn, want die duizend monden hebben niet alleen lippen, die hebben ook tanden van hap, hap, bijt knauw, sjiek. En, en, en…
en
wat is dat toch een geweldig woord, een geverswoord, een woord van meer, en meer, en meer. Geen hebberswoord, neen. Het is een woord dat voorbij komt en de bomen blaadjes geeft en kleur, en wind in hun kruin, en alles wat er is of zou kunnen zijn.

Voila, dat is nu een stukje over normbesef zie.

(een Wim Helsen-dvd bekijken kan ernstige gevolgen hebben)

Omdat het morgen gedichtendag is, vandaag al 2 opwarmertjes, om jullie goesting te doen krijgen...

Gedachtendicht 
van Antoine Légat
(uit mijn mailbox en op muziek gezet en gezongen door Frans Joseph Goof)

Soep
(het winnende gedicht van de CM-wedstrijd)
mijn buurvrouw weet u
ze draaft soms wat door
ze vertelt de dingen tien keer
hoe ze schuilden in de oorlog
en haar kinderen trouwden
hoe haar man stierf
het is niet voor haar lekkere soep
dat ik blijf luisteren en telkens weer terugkom
Sanne Jans (mijn nichtje)

Er is een rode pull-man, die loopt alsof hij zijn hond uitlaat. Hij wordt nagekeken door een vrouw die een arm lijkt te missen. Op de achtergrond gaat een meisje op in de muur, een muur waar dichter bij mij ook een student op afloopt. Hij kijkt voor zich uit en lijkt vastbesloten. Net als een jonge vrouw - met helder wit topje - die met gebalde vuist op een Wilfried Martens-achtige afloopt. Een rugzaktoerist kijkt even opzij, en vrouwen uit het oosten lezen een kaart.
Tussen hen in loopt een buschauffeur.
De bus mist een bocht en ramt een wegwijzer. Dat restaurant was altijd al moeilijk te vinden. Ze hebben er kaas van eigen koeien, en radijzen uit een bloembak. Ik kwam er wel eens met mijn vorige vrouw. Iemand stapt uit waar niemand lijkt te wonen. Ze stampt ziedend in het rond. De plassen springen op. Hoog. Zo mooi. Vluchtig en dronkenmakend (woede wordt niet naar waarde geschat).
Het station lijkt verplaatst, neen, de stad uit voor het weekend. Waarom lijk ik dat elke keer te vergeten? Ben ik verstrooid of gewoon nonchalant, of dwaalden de Mountains of Madness nog door mijn hoofd?
Thuis speelt een film, en Eddie M speelt Axel F, net als Harold.

en het rockt / en het zwoelt
en het fluistert / en het koelt

van dubdubdub’s met kiwi’s en bergappelsienen
naar zonglanzende wolken met ijs en chocolade

en het reist / en het geurt
en het droomt / en het kleurt

van violen in het park met stemmen van karton
naar onzichtbare krekels met vakantie in orange

(en ja, ik weet dat het vandaag 11 december is, maar toch)

Het gebouw had een naam, en ook wel iets koninklijks, maar ik dacht aan een hond. Zijn kleur was vervaagd in het roet van de jaren, maar hij stond er nog trots, naast - vers en onkundig - schreeuwend beton. En straks word ik 50, en hij er wel 100, en worden zijn buren steeds jonger en jonger.
Een gast stond te blaffen, zo luid en uitbundig. Voor iedereen en alles, maar vooral voor zichzelf. Zijn kop in z’n kap. Was het uit schaamte, of zag hij iets anders dan bussen en auto’s en mensen die renden terwijl ze toch wisten dat het te laat was?
De trein was al verder, en de bus liet ons wachten. Gelukkig geen regen, ik had geen zin in een koffie. Speculoos dan weer wel, en yoghurt met noten, of misschien wel rozijnen, maar niet van die bleke. Het was weer om te waaien, en te leunen op de wind.
Een vrouw sprak me aan. Ze kwam uit een boek. Ik wilde ze kwijt, maar ze dramde maar door. Negeren, dat hielp niet, en gelukkig was daar, haar rotverwend kind, om aandacht te eisen.
Er kwam een auto het plein opgereden. Hij leek iets te zoeken. Nee-neen, geen lama, het is een vulkaan. Hij wijst je de weg, maar haast zich verloren.

witte lijnen / zwarte vlekken / hotellobby / tl-trauma / lift omhoog / lampjes schuiven / ogen knippen / naar vervaging / dakverdieping / zenith licht / witte vlekken / zwarte lijnen

(Normaal ging het bericht onder deze titel over pleisteren, spaghetti en voetbal gaan, maar dit wilde er blijkbaar eerder uit. Later een 2de poging)

Als Ieper naar Oostende zweeft
Als graan terug "kraan met boot bij" wordt
Als Grimshaw inspiratie vindt
Als blauwgrijs spannend schoon kan zijn

Als licht niet schijnt maar dronken zwaait
Als Reed in huis akoestisch speelt
Als jij het wij naar barbecue geurt
Als blauwgrijs spannend schoon kan zijn

schrijfmuziek:
Howe Gelb: Pedalless
Mark Lanegan Band: Bubblegum

De voering van je jas koekt samen, en terwijl je gal het warm heeft sterft je hart en rilt je rug in golven van synthetisch geluk.

Maar eerst nog de herfst (volgende week meer hierover)

Het jaar verliest z’n haren / zijn baard verzwaart, verlicht

Zijn opaheid lacht barsten / in een huid die stralend zwicht