11-03-07

Muzikanten zijn freaks

Tweewekelijks speelt op woensdag een bandje in café Bohemia (steenweg naar Ichtegem). Het is me nooit duidelijk geweest waarom dat net op woensdag moet, die dag is sowieso al de drukste avond in de week. Mocht de baas er op uit zijn de omzet te verhogen had ie ze wel op dinsdag ofzo geplaatst.
Een bandje zei ik, het is een duo. Drummer en gitarist. Ik heb de gitarist een paar keer gesproken. De man kan ongelofelijk doorgaan - zeg maar zeiken - over de nieuwe brug of arm of wat het ook is dat ie net vervangen heeft. Ik snap er geen reet van, maar dat geluid, dat geluid!
Iedere keer wanneer ze spelen, en dat moet nu toch al een jaar of acht zijn, laten ze zich aankondigen als nieuw en beloftevol. De drummer is dan meestal nog zijn ultracompacte drumstel aan het schikken. Ik denk dat het een eigen constructie is. Met het een drum te noemen doe ik het ding misschien oneer aan, weet ik veel. Naast de klassieke elementen hoort er ook een stel Noord-Afrikaanse cola-blikjes bij, een ogenschijnlijk ongeordend aantal houten blokjes, en scoutsachtige koordjes die het vreemdste geluid voortbrengen. Ieder keer schreeuwt die gast - terwijl hij Ray Charles-gewijs met het hoofd schudt - ook "
The drum... the drum... the drum... the drum... the drum is the most important instrument". Altijd enthousiast onthaald door the regulars, soms aangevuld met "Primitive, this particular thing, a clout in my ear. Different rhythms, different people... different rhythms, different people... very very interesting... different rhythms, different people. The drum is the most important instrument!" Waarna de gitarist zijn dikste snaar slaat en zegt "For those of you who come in late. We are now having a little cooking session for Blue Note." ... en er een pim-pom-ball ontstaat.
Muzikanten zijn freaks, en zo hoort het ook.

12:51 Gepost door marc in Muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.