14-12-06

Alt-review: The Streets - A grand don’t come for free

Het leven zoals het is, Groot-Brittannië 2004

Een cd over een mens zoals iedereen er wel een kent, of – als je een beetje wereldvreemd bent – al eens op de tram gezien hebt. Waarvan je de indruk had dat hij je scheef bekeek – de flyer op het venster achter jou niet gezien? – of waarvan je denkt dat hij best wat meer vitamines zou kunnen gebruiken.

 

Dat iets wat jij in 1-2-3 gedaan wil krijgen ook – fuck you Murphy - in 123 kan gebeuren wordt in it was supposed to be so easy schoon geïllustreerd. Gedesillusioneerd stap je het af en dan ontmoet je iemand om je – knijpt in m’n arm – aan te vergapen waar je ook nog iets zinnigs tegen gezegd krijgt. Met dank aan de human-interest programma’s op dinsdag en donderdag toets je jou kennis van de lichaamstaal, en denkt… "I could well be in"… terwijl zij met haar moeder / vriendin / zuster belt over wat ze 2 straten verder in een etalage heeft zien hangen.

Met een zelfvertrouwen waar Hollandse voetballers een puntje aan kunnen zuigen duikt de herboren gelukzak het plaatselijk PMU-kantoor binnen. Want hij wil, hij kan, hij moet, hij zal winnen. Tot wat de hemelvaart vooraf ging nog eens komt natrapen en hem het verlies bespaart. Het geluk is aan zijn kant! Dus hij wil, hij kan, hij zal, hij moet, hij moet, …morgen. Nee hij is not addicted, maar geluk, …geluk moet getest worden.

Dus de nacht in – de DJ ment zijn slaven –, en Blinded by the lights op zoek naar je maten. Er is een massa volk, en iedereen wil net langs jou voorbij. Waar zijn ze, en wat zat er in die pillen? Ha, daar zijn ze, nee, je draait weg.

En dan heb je een vriendin, en wacht een braaf burgerlijk keurslijf. Het steekt je tegen – Onslow is heus niet zo’n makkelijk personage - en ergert je, maar je wouldn’t have it any other way. Een uitgespuwd ‘vrouwen’ komt er echter toch nog als je Rose die 1ste klas passiviteit van jou beu is en je een get out of my house geeft. Kruipen is nooit je stijl geweest, en dus slenter je terug naar je eigen studio.

Op dieet bij Quick, zie je een yoghurt-model. Zelfs de beste (s)lijmlijnen hebben geen grip op haar, she’s Fit, but she knows it en er loopt al iemand mee. Deze succeswoestijn zet je brein open en je merkt dat het gras op het thuisveld best wel groener is. Jawel, je was such a twat, maar alles komt – laten we onszelf moed inspreken – toch wel weer goed. Later in je favoriete café kijkt je maat je aan met de lazy-eye-look. Hij weet meer, dat zie je. Wat gaat er door zijn hoofd en waarom zegt hij niks? Waar is Phara, wie leert jou haar Coveliers-greep? What is he thinking?

Die maat wist wat je nu ook weet. Jij dacht aan parkeren, maar ze stuurt je de straat uit. Het besluit van je Iron Lady staat vast. Dry your eyes, zelfs de beste smid krijgt dit ijzer niet meer in vorm. Op de tram naar huis - waar de 123 problemen en empty cans nog steeds wachten – zie je nog een flyer voor één of andere hippe fuif waar je nu echt wel niet heen wil. Richting terminus of toekomst?

(*****)

Voor degenen met het goed geheugen: onderstaand bericht heeft inderdaad al eens ergens op een - opgedoekt, maar ondertussen herboren - forum gestaan.
Het is de bedoeling er een reeks van dit soort 'besprekingen' te maken. Volgende op de lijst is Achtung Baby van die Ieren (en dat zal geen gerecycleerd bericht zijn).

09:36 Gepost door marc in Muziek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: alt-review, the streets |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.