16-08-05

Gentse Feesten, kruidentuin

In den beginne was er Giant Sand. Zijne zomerse laat maar waaien-heid, Howe Gelb, liet voor een beperkt opgekomen publiek zien wat Chic mistte (en in het verlengde daarvan iedereen die daar aan het Polé Polé-podium over de koppen liep).

… en ik zag dat het goed was.

 

Op de bijna laatste dag ook Le peuple de l’herbe gaan bezien. De indrukwekkende menselijke beatbox van het gezelschap herinner ik mij nog. Maar de rest is verloren gegaan in de kruidige nevelen die het Boomtown-plein ingenomen hadden.


Strategien Gegen Architekturen

Snel even door de 2de helft van juli wandelen...

 

London Calling

Bommen, chaos, peace-pins.

Nu de nieuwe golf van 80’s muziek zich langzaamaan terugtrekt laten managers ons de explosieve sfeer uit die periode herbeleven. Het is als een Walking with dinosaurs van de jaren 80.

De bommen zijn er in alle maten gewichten, op afspraak en onverwacht, maar de massa – ik reken mezelf daar ook bij – blijft er redelijk onverschillig bij. De chaos & hamster taferelen blijven/bleven opvallend beperkt. Het ‘ik weet nog waar ik was toen…’-gevoel is er ook niet bij. Zijn we het sinds de WTC-torens gewoon geworden?

Ik mis de protestsongs. Er zijn natuurlijk idoolgewijze herkauwpogingen. Maar iets nieuws en origineels is er nog niet uitgekomen. Misschien moet London nog wat in z’n rol van nieuw Belfast komen, of moeten de tegenstander duidelijker geprofileerd worden?

Tegelijk zie je overal die buttons terug opduiken. Dit jaar de gaten, volgend jaar de gescheurde shirts/broeken?

Conditionering & de macht van de massa, er is nog wat werk aan.


11:29 Gepost door marc in In en om de tuin | Permalink | Commentaren (0) | Tags: aanslagen, london |  Facebook |